استفاده از جوامع زیستی برای تعیین محل های مناسب رها سازی بچه تاس ماهی ایرانی(Acipenser persicus) در رودخانه سفید رود

رهاسازی بچه ماهیان خاویاری به زیستگاه اصلی، یکی از اولویتهای بازسازی ذخایر شیلاتی ماهیان خاویاری است که چند دهه از سابقه این فعالیت توسط سازمان شیلات ایران گذشته، و بیش از پیش نیاز به افزایش عملکرد رهاسازی بچه ماهیان خاویاری مورد تأکید مراکز دولتی مرتبط در بخش اجرا احساس می­شود. در پژوهشی که از با 12 مرحله نمونه‌برداری در سه ایستگاه منتخب از دهانه سفیدرود به سمت بالادست در بازه زمانی 12 ماهه انجام شد، متغیرهای زیستی وغیر زیستی اندازه گیری شدند. نمونه­برداری از کفزیان طی سه تکرار با استفاده از دستگاه رسوب­بردار با سطح پوشش 225 سانتیمتر مربع انجام شد. طی پایش رودخانه در ایستگاه‌های نمونه­برداری 123 عدد بچه تاس ماهی ایرانی با میانگین وزن 5/7±4/3 گرم و میانگین طول کل 9/2 ± 02/9 سانتی­متر با استفاده از تور پره با چشمه­های 6 و20 میلیمتری صید و بررسی شدند. بیشترین زیتوده و تراکم کفزیان در نزدیکی مصب متعلق به لارو شیرونومید با دامنه 99/56 – 55/23 با فراوانی 99/56 عدد در متر مربع و کمترین آن متعلق به بارناکلها با فراوانی 06/ - 0 عدد در متر مربع بود. بیشترین و کمترین کفزیان مشاهده شده در محتویات معده بترتیب خانواده شیرونومیده (Chironomidae)  با 87/83% و جنس آکارتیا (Acartia sp.) با 8/%0 بودند. یافته­های حاصل از این پژوهش، فاصله 4/1 کیلومتری( ایستگاه 2) از مصب را به دلیل شرایط مناسب تغذیه‌ای، ماندگاری طولانی مدت آنها (یک ماه)، دانه‌بندی(شن و رس) و عمق( 1 متر) مناسب جهت رهاسازی بچه‌ماهیان خاویاری توصیه میکند و می‌تواند در بازنگری عملیات بازسازی ذخایر ماهیان خاویاری مورد توجه بخش اجرایی شیلات قرار گیرد.