میزان صید ماهیان خاویاری دریای کاسپین طی دهههای گذشته شدیدترین روند نزولی را داشته است که در صورت تداوم، بیم انقراض ماهیان خاویاری در آینده نزدیک میرود. پرورش تمام دورهای ماهیان خاویاری علاوه بر تولید پروتئین و ارزآوری، بهدلیل کاهش فشار به ذخایر طبیعی به امر بازسازی ذخایر کمک خواهد نمود. تکثیر و پرورش ماهیان خاویاری در شرایط اسارت به مراتب نسبت به پرورش ماهیهای دیگر پیچیدهتر و سختتر است. انتخاب نوع و گونه مناسب برای پرورش از اهمیت ویژه برخوردار است. با توجه به بالا بودن سن بلوغ در ماهیان خاویاری بومی در صورتی که هدف از پرورش، تولید خاویار باشد بهتر است از گونههایی استفاده شود که ضمن حفظ کیفیت در زمان کمتری به سن بلوغ میرسند و چنانچه هدف تولید گوشت باشد از گونههایی استفاده شود که در حداقل زمان بیشترین رشد وزنی را داشته باشند. در ایران میتوان از گونههای بومی دریای کاسپین (فیلماهی، تاسماهی ایرانی، تاسماهی روسی، شیپ و ازونبرون) و همچنین استرلیاد و گونههای هیبرید و غیر بومی (بستر، تاسماهی سیبری و ...) با رعایت الزامات زیست محیطی استفاده نمود. گونه فیلماهی سریعالرشدتر از سایر گونههای خالص و بومی ایران میباشد. بطور کلی نتایج پرورش در آب لبشور بهتـر از پـرورش در آب شــیرین است ولی پرورش ماهیان خاویاری در مناطق غیر ساحلی هم رواج یافته است. فیل ماهی، تاس ماهی سیبری و ازونبرون سه گونه اصلی پرورشی در کشور میباشند. پرورش متراکم ماهیان خاویاری راهکاری مناسب جهت مقابله با کمبود منابع و نیز افزایش تولید میباشد.
)